|
Wie zijn wij
Laten wij ons eerst even voorstelle n. Wij zijn Nini, Ferdinand en Renée Stokla.Na vele omzwervingen zijn wij terechtgekomen in een dorpje, genaamd Schuddebeurs. Schuddebeurs is een buitenplaats op Schouwen en Duiveland op vijf kilometer afstand van Zierikzee in de provincie Zeeland.
Wij hebben drie dochters, Jeanine, Renée en Esther. Zij zijn inmiddels getrouwd. Onze dochter Renée is getrouwd met Tom Roozen . Hij en zijn moeder zijn de eigenaars van Kennel de Bruine Buck. Renée en Tom wonen vanaf 2007 in Oirschot. Mede hierdoor is er een samenwerkingverband ontstaan tussen beide kennels, zonder daarbij afbreuk te doen aan de visie van beide kennels. Renée is actief en betrokken bij alle aangelegenheden betreffende onze kennel.
Ferdinand en Renée showen op de tentoonstellingen meestal ook onze honden .
Gemiddeld fokken wij eens per jaar een nestje. Dit nest wordt dan geboren in Schuddebeurs. Soms wordt er thuis bij Renéé en Tom een nestje gefokt onder onze kennelnaam Du Bâton Tiroir ( nest Ivy x Scudo).
Wanneer er een nestje te verwachten is, wordt dit ruim van te voren op de site vermeld. Voor meer informatie; zie AANSCHAF PUP.
Het ontstaan van de kennel
Nog voordat ik met Ferdinand trouwde, kwam ik via mijn werk in aanraking met de Belgische Herder.Mijn vroegere werkgever kocht een groenendealer pup. Regelmatig werd er aan mij gevraagd deze pup uit te laten. Ik was altijd al gek op dieren, maar deze hond was voor mij wel heel bijzonder.Toen onze oudste dochter Jeanine op een middag thuiskwam van de middelbare school en vertelde dat haar geschiedenisleraar een nestje Groenendaelerpups had liggen, ging alles heel snel. We belden meteen op of we mochten komen kijken, met in ons achterhoofd natuurlijk de bedoeling een pup te kopen. We waren er alleen voor onszelf niet uit of dit een teefje of een reutje zou worden. Bij het nest aangekomen koos Ferdinand voor een teefje met vier witte pootjes en een witte borstvlek, maar met mijn herinnering aan de hond van mijn baas, welke een reu was, ging mijn voorkeur uit naar een reu. Wij namen het besluit beiden tegelijk te nemen, ondanks dat de fokker ons vertelde dat wij dit beter niet konden doen. Eén hond opvoeden was volgens hem al moeilijk genoeg. Maar eigenwijs als wij waren sloegen we dit advies in de wind en vol enthousiasme kregen wij er twee gezinsleden bij. Dit waren onze eerste twee Groenendaelers en we noemden hen Fara en Dino.
De eerste 4 maanden ging alles goed. Ze groeiden en luisterden goed. Ook volgden wij een puppycursus, waar ze in contact kwamen met pups van allerlei andere rassen. Op de cursus blonken ze uit door goed en intelligent gedrag. Echter na 6 maanden begonnen de problemen. In plaats van dat ze naar ons luisterden hingen ze erg aan elkaar en zochten ook steun bij elkaar. Als we gingen wandelen op de hei in Hilversum ontdekten ze van alles. Iedere fietser en jogger die we tegenkwamen moest het verduren. Hoe sneller zij wegfietsten en renden, hoe leuker Fara en Dino dit vonden. De één ontdekte ze in de verte en gaf dan de ander een seintje en weg waren ze. Dit kon natuurlijk niet zo blijven doorgaan. Er moest wat gebeuren.Er werd door allerlei deskundigen geadviseerd één van de twee weg te doen. Dit konden we niet over ons hart verkrijgen. Wij zagen alleen twee geweldig ondeugende honden die een loopje met ons namen en alleen maar wilden spelen. Ze maakten overal een spelletje van. Eén van de twee weg doen was misschien wel de makkelijkste manier om het probleem op te lossen, maar voor ons was dit in geen geval een optie, er moesten andere oplossingen te bedenken zijn.
Na deze conclusie zijn we ons meer gaan verdiepen in de hond zelf. De vraag die wij onszelf stelde was; waar is het fout gegaan en hoe kunnen wij dit probleem oplossen. Op het trainingsveld waren het voorbeeldige honden, maar zo gauw ze buiten het trainingsveld kwamen, vergaten ze snel alles en was het ‘lang leve de lol ’.Het was ons duidelijk: Training is dus wat anders dan opvoeden.Tijdens deze periode kwam de film de Horse Whisperer op televisie. Deze film liet ons zien dat er een andere manier bestaat om met dieren om te gaan. Ik geloof er ook vast in dat je van je fouten kunt leren. De honden waren voor ons de verpersoonlijking van eindeloze liefde en volkomen trouw.
Ik weet nu dat hun gedrag veroorzaakt werd door ons onvermogen hen te begrijpen,en met hen op de juiste manier te communiceren. We begrepen eenvoudigweg de taal van de hond niet, of anders gezegd, zij zijn lid van de hondenfamilie, niet van de mensenfamilie en onwetend als wij waren hadden wij de taal van de mensen gebruikt. Een hond begrijpt die manier van communiceren niet, maar wij kunnen wel de moeite nemen om de taal van de honden te begrijpen. In de loop der jaren hebben wij door schade en schande een visie ontwikkeld, zowel t.a.v. onze fokkerij als t.a.v. het opvoeden van honden. Een hond opvoeden is totaal iets anders dan met een hond trainen. Cursussen volgen met de hond is leuk, maar dan nog kunnen zij buiten het trainingsveld zeer ongezeglijk zijn. Denk er maar aan wanneer twee reuen elkaar ontmoeten wat voor taferelen er dan soms ontstaan. Terwijl zij op de training zo voortreffelijk luisteren. Ik ben een opleiding gaan volgen eerst in communicatie met dieren daarna ben ik cursussen gaan volgen bij Jan Fennell, die ik met succes heb afgesloten. Ik ben aan deze cursus begonnen omdat wij in aanraking kwamen met de boeken van de man die Robert Redfort heeft begeleid tijdens de opnamen van de film de Horse Whisperer, Monty Roberts. Hij heeft ons laten zien dat paarden, net als wolven, roedeldieren zijn. Ze leven in groepsverband, waar de alfa de roedelleider is.
Jan Fennell, de vrouw die naar honden luistert, zo noemt zij zich zelf, heeft zich ook laten inspireren door Monty Roberts en heeft naar aanleiding daarvan deze zienswijze toegepast op honden. Met verbluffende resultaten.
Deze visie willen wij graag delen met de nieuwe eigenaren die bij ons een pup aanschaffen. Net als de eigenaar willen wij dat de pup opgroeit tot een aanhankelijke vrolijke hond in een omgeving waar hij / zij zich welkom voelt.
|
